حاج رضا، مردی ۷۵ ساله، هر روز صبح با لبخندی آرام به پارک محله میرفت. او که سالها در تنهایی خانهاش روزگار میگذراند، حالا در گروه پیادهروی سالمندان محله، دوستان جدیدی پیدا کرده بود. خندههایش با همصحبتهایش و داستانهایی که از گذشته تعریف میکرد، نهتنها روحیهاش را بالا برده بود، بلکه به او حس تعلق و معنا بخشیده بود.
